Jjmklk

مرغلرې

18.11.2011 12:08

مرغلرې

          مرغلرې د څېړنپوه عبدالله بختانى خدمتگار د منثورو اشعارو مجموعه ده، چې په ١٣٥١ هـ ل کال کې چاپ شوي دى . ددې کتاب مضامين د ١٣٥١ هـ ل کال نه مخکې ځانله ځانله د هيواد په جرايدو او مجلو کې چاپ شوي وو . ځينې ليکنې د ١٣٢٧ او ١٣٣١ کلونو پورې اړه لري . دا هغه کلونه دي چې د ويښ زلميانو غورځنگ نوى پيل شوي وو او ددې غورځنگ اهداف په منظومو او منثورو اشعارو او مقالو په ليکلو او نشرولو سره انعکاس پيدا کول .

          د کتاب په پيل کې د کتاب د ليکوال لخوا سريزه وړاندې شوي ده . د سريزې په يوه برخه د هغه مهال د ادبي او سياسي بهير په اړه داسې معلومات وړاندې شوي دى :

          د ويښ زلميانو د فعاليتونو په لړ کښې ادبي خدمتونو غوره برخه درلودله او په ملي ادبياتو کښې يې د وطن پالنې مضمون ډير قوي کړى او د ليکلو ښه فورم يې را ايستلي دي .

          زما د وړو پارچو دا وړه مجموعه ، د ويښ زلمي ادب يوه وړه نمونه ده او زه به ډير خوښ شم چه که اوسنى نسل ترې څه گټه واخلى . دا پارچى مى د خپلو تېرو پنځه ويشتو کلونو د ادبي او انتقادي نثرونو له منځه را ايستلې او ټولې کړي دي او په ډيره مينه يې د افغان ، هيواد پال ، مترقي مبارز ، ويښ او زلمى نسل گرانو بچو ته وړاندي کوم .

          د سريزى نه وروسته پردې کتاب باندې د استاد قيام الدين خادم لخوا يو تقريظ وړاندې شوي دى ، چې ځينې برخې يې دلته وړاندې کوم :

          هغه په ياس کښې هم د هيلې لمن نه پرېږدي .

          او د خداى د رحمت له دريا به مرغلرې را باسي .

          دا څوک دى چه دومره نفيس او ظريف لگيا دى ؟

          له سره روده ، د بختان د کلي . د پښتان له توکومه ، د افغان بچى ، د خداى بنده !

          چه د ويښ زلميانو په نهضت کښې د بلبلو په ژبه گړيدلي .

          او دا يې اشعار دى – ادبي ، اجتماعي او سياسي !

          آه ! ننگرهار او ويښ زلميان ! !

          دلته پښتونخوا ادې څونه ښاغلى مولود وزېږاوه ؟

          که پريښودل شوي واى ، اوس به يې د ثريا سره لوبې کولاى ! ! !

          وگورئ !

          دا ادب اوس څوک بېرته ترشا کولى شى؟

          که څه هم حاسدان او دښمنان ورته زرگونه پلمې جوړې کړى او بندونه يې مخې ته واچوى .

          اې ويښه زلميه شاعره ! عبدالله بختانيه !

          درته څومره خوښ دى –

          دا زوړ ويښ زلمى :

          قيام الدين خادم !

کابل – ١٤ د سرطان – ١٣٥١

ميوند واټ – خادم مېنه

          د تقريظ نه وروسته د کتاب اصلى متن پيل کيږي . په دې برخه کې د کتاب د متن څخه يو موضوع چې سرليک يې ((منى)) دى وړاندې کيږي :

منى

دا وړى تودې ورځى تېرې شوې .

ژمى نژدى شو .

د گلانو د ښايست دوره تيره شوه

د بلبلانو نغمى نه اورو .

بوراگان نه وينو .

په باغ او بڼ کښې کراره کرارى ده

د سرو او شنو ننداره په زعفرانى منظره بدله شوه .

اوس د خزان موسم دى .

د زيړوالى وخت دى .

د ونو پاڼى ژيړې شوې او توييږى . . .

د خلکو رنگونه تبو او ناروغيو زيړ کړل . . .

د غريبانو مخونه ډير زيړ دى ځکه چه ژمى راځى . . .

د غريبانو مرگ راځى . .

څوک وايى : پر بلبلانو خزان بد تاثير لرى .

گلان رژوى ، د باغونو منظره خرابيږى او . . .

زه وايم : پر غريبانو خزان بد تاثير لرى .

غريبى ده او ژمى راځى . . .

هوا سړه شوه

کالى نشته .

رنځونه ډير دى .

دوا نشته .

ډوډئ نشته ، خس نشته ، تيل او مالگه . . .

نشته .

بى دردان په خزان کښې هم د خوښۍ سندرې وايى .

د درد خاوندان په بهار کښې هم دلته ژاړى .

او د خزان صحنه تمثيلوى .

ځکه چه د خلکو سرو کال خزان دى .

بهار او خزان پر هر چا بيل بيل تاثيرونه لرى .

زه د موسم په طبيعى خزان ، د نورو بلبلانو په څير خواشينى نه يم .

اوس هم خپلى غمجنى نغمى غبرگوم :

چه ژړوى مى ، هغه د اولس خزان دى ! !

آه ! اولسى بهاره !

ولى نه راځى ؟ ؟

کله به راځى ؟ ؟

          دا کتاب ډېر پخوا يعنى نژدى څلويښت کاله مخکى چاپ شوي دى . په دې اړه زما وړانديز دا دى چې دا کتاب له سره د افغانستان د علومو اکاډمۍ او يا د کوم بل علمي او فرهنگي مرکز لخوا چاپ شي .